Satır Aralarında Kalanlar

 ___ Sonsuzluğa giden bir kaydırakla karşılaşsan ne yapardın? Kayıp gitmek mi bilinmezliğe? Görmediğin yerler için uzaktan hayaller kurmak mı? Arkanı dönüp gitmek mi? Sonsuzluk ne renk olsa çabuk karar verirdin peki? Simsiyah bir bilinmezlik mi? Gökkuşağı gibi bir şekerleme mi olsa iştahlı? Ya da sadece "o renk" mi olmalı? Oyun oynamaya ne kadar vaktin oldu peki? Hatırlayamadığın kadar eski mi? Attığın her adımın bir oyunda mı? Oynayacak alanı hiç bulamadın mı? Bazen o kurguladığımız hayallerimizin peşinden bağlanabilsek o ana diyorum. Kapısını açıp, ben geldim ve ne olur ki demek istiyorum. Deliliğe bir sürü övgüler yağdıran kişiliğimi, tam da ondan beklendiği gibi cesur olmasını bekliyorum.  Belki bazen açar o an kollarını, ama bazen de kovulmaya da hazır olmak demek. Bir çocuk gibi ısrarcı olmak yerine, kocaman bir yetişkin gibi kabul edip gitmek demek mesela bu. İşte tam da bu yüzden aradaki bağı sıkı tutup, her iki ile her anı karşılamamızı bekliyorlar. O kapıyı açan ufa...

 ___ Tahta bir bavulla birlikte uzakta göründüğünde Eylül 21'di. Bir daha geleceğini beklemiyordum. Ama gelmişti işte, yine beklenmedik şekilde. Bavulun köşelerini zaman törpülemiş gibiydi. Tutacağı çoktan onu orada bırakmaya hazırdı. Ama bırakmamıştı. Bunca zaman bir günü bekliyor gibi dayanıyordu.  Dayanmasaydı şimdiye kadar çoktan gelirdi belki de. Gelseydi? Susmuyordu aklım. O yokken kapanmış bir kapı vardı. Ve şimdi o kapı sonuna kadar açılmıştı. İstenmeyen melodilerin sesi yine yankılanıyordu. Ne zaman duysam aynı şey oluyordu. Gözlerimi açamıyordum. Lanetini fısıldamıştı kulağıma. Öyle gitmişti. Ne zaman kaçmaya kalksam, bir yerde mutlaka yolumuz kesişirdi. Okuduğum kitaplara dağıtmıştı kendini. Sevdiğim şarkılara. Hatta yatağımın karşısındaki boş duvarımla bile anlaşma yapmış olabilirdi. Nasıl görebilirdim başka türlü suretini. Tek güvenli yerim yine defterlerimdi. Oraya gelmezdi. Orası benim gizli mabedimdi. O da bilirdi ibadetimdi yazmak. Onun neyiydi de giremezdi bi...

__ Bir varmış, bir yokmuş.. Hayalet mavi bir gemide.. Aralık ayının bir vakti.. Tek başına.. Rotasız.. Bir yere ulaşmaya çalışmadan.. Dünya zamanı akıtırken misali.. Aktı gitti suyla birlikte.. Vurdu karaya bir akşamüstü gemi.. Hayalet geminin ölümlü sahibi.. Yürümüş uzunca yolları. Kalabalık şehirlerden birinde. -tek kalmak mümkün gibi.- Mevsim rüzgarı titretip, Güneşi soğuktan sakınırken, Yağmurların ıslattığı günlerden birinde.. Yolun nereye çıkacağını bilmeden.. Apansız..  Aklında yokken... -belki de hep varken..- Tıklatmış zamansız bir anda kapıyı.. Görmeden.. Kapı ardında.. Yarım cümleler eşliğinde.. Konuşmuşlar uzun uzun.. Yeni zamanı selamlamışlar.. İlk defa.. Hep beklenmiş.. Hep görmezden gelinmiş.. Olmaz denilmiş.. Olmaması doğru görülmüş.. -Kim?- -Neden?- Başka zamanlarda.. Başka anılarla.. Başka insanlarla.. Konuşmuşlar.. Konuşmuşlar.. Kapı açılmış birgün.. Konuşmuşlar.. Konuşmamışlar.. Konuşmuşlar.. Konuşmamışlar.. Ay...

Tesadüf değil... İnanırım... Herşeyin bir sebebi olduğuna... Dün akşam suları bir taksi durdurdum. Taksici: - İşim var ama sizi taksilerin yoğun olduğu yere kadar bırakayım. Mağdur olmayın burada. dedi. Bir yerde bıraktı. İndiğim an bir taksi daha durdurdum. Mesnevi vs konuşmaya başladık. Konu nasıl müziğe geldi, bilmiyorum. M.Kazım Giritli' yle konuştuğumu öğrendim. Neler yaptıklarından, Türkiye' de müziğin ne kadar ederi olduğundan yakındı. Karşısında cahil kalıp, hayranlıkla dinledim. Sonrasında içinde bulunduğu projelerden bahsetti. Gideceğim yere kadar da onları dinleyip, gittik. Yüzümü güldürüp, içimi ısıttı. Kazım Bey' in yüksek enerjisi ile de aksi düşünülemezdi bence.  Pazarımı güzelleştiren bu ayrıntıyı ve Kazım Bey'in beraber çalıştığı Kaknüs Ensemble grubunun çalışması olan "Zambra" yı paylaşmayı borç bilirim. İyi haftalar..

__ Karanlık değil.. Umuttu seni beklemek.. Bir ömür sürmesini istemek.. Aynı kalmayı istemek... Daha da fazlasını arzulamak.. Mavi bir umut.. Yüreğime rüzgar olup, serinleten... Yeşil bir özlem.. İçimdeki çocuğa aile olan.. Beyaz bir ben.. Diğer beni de sadece sana sahneleyen.. Kırmızı bir aydınlık... Uyanacağımız günleri müjdeleyen... Çok başka sevgilim.. Tanımıyorsun seni.. Anlatacağım sana.. Deniz kokan şehrimin gölgesinde.. __ * Gün, gülümser bazen.. Güneş doğmamasına rağmen görürsünüz. Hissedersiniz.. Sırtındaki sıcaklık sebep olur bazen.. Bazen de melek olan bir ruhun öpüşüdür sebep.. İşte o zaman.. Şükreder insan.. Şükreder acılarına. Şükreder kaybettiklerine. "İyi ki kaybettim." dersiniz. "İyi ki bitti." dersiniz. Kadercilik oyununda sitemkar,oyunbozan çocuk olmayı bir kenara bırakıp, kalabalığa karışırsınız. Oyuna dahil olursunuz .. Halet-i Nuriye için değildi satırlar. Klavye başına geçince kahraman boyal...

Değişmem demeyin. Bir yerde, biri ya da bir şey piminizi çekip asıl sizi patlatıyor. Sonra başka bir sen olarak sahnelere geri dönüyorsunuz. Ne zaman olduğunu önemsemeyin. Yansımanıza gülümseyin bol bol, yeter. Ve bazen, hatta sıkça da olabilir umur-sa-ma-yın. Belirtmeyi es geçmek istemiyorum. Değişmeyen tek düşüncem ise, çok sevin. Evet, çok sevin. Ama en çok kendinizi. Kendi yaralarınızı,başarılarınızı, yeteneklerinizi,beceremediklerinizi.. Sonra değer gördüğünüz herşeyi. Bir bitkiyi bile. Sevdikçe, güçlenir insan. Sevdikçe, sizi kötü eden her ne ise erir. Evet, bir cadı misali:) Eylül, güzeldir.. Kaydedin bunu bir yere. * Eee okuyucu dostlar yeni bir seri daha başlasın. Halet-i Nuriye, hepimize hayırlı uğurlu olsun. En çok da bana :) ** Su Soley.. Kadın gibi kadın.. İzlerken, dinlerken çok zevk vermekte bana. " Bu yaz" şarkısını dinleyin hadi.. Güzel zamanlar dilerim.

___ Bir çuval arpa sarhoşluk.. Geceyarısını kovalamaya başlıyor saatler... Sessizlik sadece can sıkıntısı sanıyorlar.. Öyle ki.. Herkes konuşuyor durmadan.. Ayaklarıma dolanan kedi bile.. Kulağıma fısıldıyorsun.. -Sev beni.. -Seviyorum seni. Daha duymadığım bir sürü cümle. Ismarlama olan herşey gibi.. O da eksik geliyor kulağıma.. Kalabalık şehirde duymak, diyorum.. Zor, diyorum.. Dudağımda muzur bir gülümseme. - (ki muzur dersin ama ben böyle gülüyorum.) Bakıyorsun gözlerime. Alay ediyorum sanıyorsun bir an.. Gözlerim dikiliyor gözlerine... Dakikalar bile ciddi o anda.. Koşuyor gece yarısına doğru.. Ben de aynı ciddiyetle yudumluyorum.. Bir çuval arpa sarhoşluğuyla.. Daha rahat dökülüyor içimdekiler.. Yalandan söyle deseler.. Diyemem bilirsin.. Arpayla karışınca ağzımın kapakları da açılır sadece. Konuşuyorum karşında.. Duyduklarının cevabı gibi.. -Seviyorum seni. -İlk kez sever gibi. -Hep sevecekmiş gibi. Her c...

__ Uzunluğu öncekinden kısa zamanlar hatırlıyorum ardında. Sessiz ve ıslak. Geçiyorsun sesli yanımdan. Susuyor gözlerin bana. Dokununca kayboluyorsun. Bildiklerimiz yalan oluyor. Bildiklerimiz alay hatta. Son anda kurtuluyoruz ölümden hep. Ölsek? İnatsız, mağrur ve hasta ruhum. Azrail' e edecek iki satır kelam kadar söyleyeceklerim. Yapacaklarım boş bir yazgı. Doldurmak için zamanı olmayan kader çizgisi. Kesilmiş aniden yolu. Ve ışık vurmuş hep bir yerden yüzüme. Son anda kurtuluyoruz ölümden hep. Ölsek? Sıradan bir fani sonu, ölüm. Ölsek? diyorum. Ölelim sevgilim. Dünyalık tüm değerleri hiç edelim. Soyunup, beyazlara bürünelim önce. Hesapları dökelim sonra birer birer. Aldıklarımız verdiklerimiz bir yana, Olmayan bir şehirde yaşayalım. Ama hayat işte. Son anda kurtuluyoruz ölümden hep. Ölsek? __ * Çok sevmek gerek. Affetmek bir yandan belki de. ** Harici diskimin herhangi bir dosyasından karşıma çıktı yıllar sonra. Tarık Tufan' ın Anna şii...

  ** Herşeyi olacağına bırakmak... Sevmek...   * Emir Bey' den mükemmel bir şarkı... 7 beyaz... Durmadan dinledim sanırım tüm gün..    

__ İhtimaller yok. Keşkeler yok. Oldular yok. Olduracaklar yok. Şimdiler var. Kalkıp gelmeliydin şimdi mesela. Çalmalıydın kapıyı.. Açmalıydım kapıyı.. Kilitlemeliydin kapıyı.. Anahtarsız zamanlara hoşgeldin demeliydik. Yazdım.. Yazdım.. Yazdım.. Yazmayı bir kenara bırakıp, Seni konuşmak vardı şimdi .. Seni konuşup, düşlere dalmak.. Düşlerde kaybolup, hiç uyanmamak.. Uyandıracaklar korkusu olmadan... Gözlerim ağırlaşıyor.. Sen varsın karşımda bulanık suretinle.. Belli ki uyku vuruyor gözlerimize.. İyi uykular sevgilim.. __ *Koşturarak yazı yazmak... Sanırım tam olarak yaptığım bu.. Soluklanma arasında dökülenler.. ** Flört ten gelsin..Sevgili gönül şarkısı..

__ Ah Tanrım! Kulların ne kadar cesur karşında. Bir o kadar da inançsız. Cahillik mi bu? Beynim uyuşuyor.. İkiye bölüyor biri elleriyle.. Hissediyor muyum? Karıncalanma belki. Sol göğsümdeki kalkanı düşürüyorum. Biri var karşımda. Asılıyor yüreğime. Soluk borumu tıkıyor biri. Açılıyor gözlerim gittikçe. Kapatamıyorum. Karanlıktan korkmak değil. Günden korkar oluyorum. İsyanımdan belki.. Emin olmamaktan belki.. Sabah, gece karanlığı gibi.. Kör ve koyu geliyor içime.. Ama ben .. Karşında.. Dilini bilmeyip inandığım.. Ana dilimi anlamadığım.. Geçmişim karşına.. "Koru beni" diyorum.. Aydınlansın içim.. __ * Çok sevmek? Sevin. ** Şebnem Ferah'tan 4 sene sonra haykırır gibi "Od" isimli bir albüm geldi. Sonunda. Yazarken arka fonda yine albümle aynı adı taşıyan şarkı çalıyordu. İyi zamanlar olsun.

__ Aklımda son sözlerin. Yutsam, unatacağım. İnatla boğazımda bir yumru. Bir cümle daha olsa boğacak beni. Manidar kalacak bir sürü cümle biliyorum. Son nefesle bir cümle daha diyorum Ama konuşmak, boşluğa bağırmak gibi. __ * Kaldığı yerden devam. ** Leyla ile Mecnun can'dır..  Ali Atay ve grubu fırsatları iyi değerlendire dursun.. Biz de dinlemeye devam edelim. Ayrıca; Aşk biter mi? Neyse çok sevin. Leyla the band - Aşk bitti

__ Bir tırtılın hikayesindeydim. Onun hikayesine saklanmış geziyordum. Mavi yeşil bir çift göz gördüm. Gözlerime değdi gözleri. Korktum. Titredi ellerim. Titredi dudaklarım. Titredi dizlerim. Bağlanmıştı vücudum bu şehre. Beni o kurtardı bu şehirden. Kaçsam hani.. Kaçacak yerim yoktu. Bir tırtılın hikayesindeydim. Kelebek olmaya niyetim yok gibi. Tırtıla gönüllü mahkum olup, Bir mavi yeşil sevdasına bekliyordum.. Uçamadan uyanacak gibiydim. Bir tırtılın hikayesindeydim. Kozama girmemek için direniyordum. Güneşin cilvesi bir yandan.. Mavi yeşil bir çift göz uğruna... Tırtıl.. Ben.. Mavi yeşil bir çift göz.. Kanatsız uçulmaz diyenlere inat. Uykuya daldı o ağır beden. Uçuyor mavi ve yeşile doğru.. ___ * Çok sevin. ** Hüsnü Arkan' ın yeni albümünden... Yalnız değiliz şarkısıyla beraber güzel zamanlar diliyorum...

__ Raif d uyuyor musun beni? Yoksa... Öldün mü gerçekten? Öldüysen; Neden yanımda değilsin? Yüzüme değen sıcaklık kimin? Sevmem karanlığı aslında da, Hep karanlıkta kalmak oldu kaderim. Buradaysan bir ışık ver bana... __ * Yaklaşmasın tek bir adım kötülük... ** En samimi ve dürüst bulduğum sanatçılardan biri.. Güvenç Dağüstün - Yanan Bilir . Güzel zamanlar dilerim. Çok sevmeye devam.

__ Bana bir geceni anlat. Geceni gecemsiz anlat ama. Bensiz olanından. Tek başına... Anlat ki gecemi gecensiz ne kadar karanlığa boğduğumu anlatayım. Ellerine siyah döküp, Yıldızları odana dağıtayım. Sıradan bir nefes sırasında, Günü bitirme çabasında, Olanlara sırtını dönüp, Gözlerini düşürmeye çalışırken, Geceni gecemiz yapmayı anlatayım. Ya da boşver. Dal rüyalara sen. Uyandığında gündüzün kapatır belki izlerimi.                                                                                         __ * Vakitli vakitsiz y...

Miladı dolmuş bir kaç anıyı dillendirmek, silinmiş eski bir mektubun satırların üzerinden geçmek gibi. Kaybolan izlerine dokunarak, aynı hizayla karalar gibi. 05.04.12 *Uzunca bir zaman suskunluğa gömülmüş gibi gözükse de sadece buraya zaman ayıramamaktan kaynaklanan bir durum. Yeni bir çalışma için uğraşmaktayım. Bunlar dışında; Yazmaya devam. Gezmeye devam. Güzel zamanlara devam. ** Yine geç farkedişlik. Karapaks ile "Al beni" şarkısı ve o güzel klibiyle tanıştım. Film tadında ve kesinlikle izlenmeye değer.       Sanat yönetmenliğini Yaşar Kartoğlu’nun üstlendiği, Nesrin Cevadzade, Rıza Kocaoğlu ve Ahmet Mümtaz Taylan’ın rol aldıkları klipte üç ayrı mekan kullanıldı. Kendi hikayesi olan, film tadında ve içerisinde diyalogların olduğu klip, ayrılan bir çiftin yaşamı ve ilişkilerini sorgulamalarını anlatıyor.(Alıntı) Daha fazla ayrıntı için; tıklayınız.   ** Ama benim asıl paylaşmak istediğim ve dinlerken en fazla haz aldığım p...

Karan Johar yönemenliğinde 2010 yapımı bu filmi hediye edilmesinden sebep, tesadüfi bir şekilde de olsa daha yeni izleme fırsatım oldu. Filmden o kadar etkinlendim ki tek sefer izlemekle de bırakamadım. Hatta film boyunca gözyaşlarım, sorgularımı da bitiremememden sebep, yazıya döküp paylaşma gereksinimi duydum. Yönetmen; Otistik bir çocuk olan Rızvan Khan’ ın çocukluk ve büyüme zamanlarından başlayıp, annesinin ölümü ile küçük erkek kardeşinin yanına Amerika’ ya gider. Burada erkek kardeşinin eşi, Khan’ın Otistik hastalığının bir çeşidi olan Asperger Sendromu olduğunu farkeder ve onu olması gerektiği şekilde yönlendirip, topluma karıştırır. Khan, hastalık krizlerinden biri sırasında Mandira’ yla tanışır ve ona aşık olur. Hikayede bu aşktan yola çıkarak başlar. Mandira dul ve bir çocuk annesidir. Bir zaman sonra Khan ve Mandira evlenir. Mandiranın oğluda Khan’ın müslüman soyadını alır.11 Eylül sonrası Amerika’ da ve çoğu Hristiyan ülkelerinde Müslümanların gördüğü terörist muamelesi ...

Adam olmaz bu cümleler artık. Okuyorum da eskiye ait satırları. Ne kadar emin ve inanmış. Ne kadar lekesiz ve berrak. Ama tutunmuyor işte. Yetmiyor cümleler hiç bir şeye. Alayım karşıma, Tekrardan okuyayım, Bir kaç cümlede ekleyip, düzelteyim, “Hayır, öyle değil. Böyle böyle” Diyeyim diyorum. Cümleler, geçmiş benden daha inat. Nereden tutmaya çalışsam izin vermiyor. Anlıyorum, adam olmaz bu cümleler. Bırakıyorum olduğu gibi. Yabancı biri gibi okuyorum. Devam ediyorum geçmişi seyre. Bir adam tanımış yazan, Kör etmiş gözlerini açamamış diyorum. Dilime, dilime ağır gelecek cümleler geliyor. Vazgeçiyorum kirletmemek adına dudaklarımı. Yutuyorum midemin önceden sindirdiklerine güvenerek. Siniyor anlık heyelan. Bakıyorum ben de onun gibi özlüyorum. Bırakıyorum kenara hepsini, Adam olmaz bu cümleler. Adam olmaz bunları yazan. Adam olmayacaklarla savaş olmaz diyerek. * Zaman, zaman zaman oyun oynar. Dünü bugün sandırır. Bugünü son diye inandırır. Sonra bir bakarsın...

__ Tanıdık bir yola çıkmaya çalışıyorum bu karanlık yoldan. Arnavut kaldırımlarına çokça adımlar sakladığımız, ucu ışıklı bir yol. Sen bensiz ne kadar geçmişsindir bilmem ama, ben sensiz çokça geçtim buradan. Yetim kalmış adımlarıma inat biraz da güçlü bastım her adımımı. Kimseyle olamayacağını bilerek, gölgelerin oyununa inanmadım. Bir vazgeçmek var yolumuzda. - ki en büyük korkum.- Ya ben vazgeçersem? Ya da sen? Hep bıraktığımız yerden başlarken, birimiz ya geç kalırsa?  Tek başınalıkla, gölgelerle arkadaş olursak? Vazgeçipte bir gölge olursak? Aklımızın kirlileri tüm güzellikleri kapatır da, göremezsek "biz" olmanın başkalığını.  Şimdiki zamanları bile eritenler varken, şu arnavut kaldırımında çamur olup, bir yağmur sonrası kaybolmakta var. Olmaz aslında da hiç biri. Her zaman ki ben işte. Korkularımızı diziyorum tespih gibi,  kurutuyorum sonrasında. Yaşamak tek. Söylenenlere göre, teki kaybettikten sonrası çok uzaklarda. Orada bile yol ikiye ayrılı...

Birsen Tezer i dinlemeli şu sıra durmadan. Dolunay parıldarken gökyüzünden bize, mazoşist ruhum da hortlamışken şu sıra kadehlerin arkasına saklanmak zaman kaybı. Bir kaç melodi, ses bu isyana eşlik etmeli diye düşünüyorum. Yoğun tempodan arta kalan gecenin bir kaç saatimi Birsen Tezer'le geçiriyorum bir kaç gündür. Önceden de dinlememe rağmen bu bir kaç gün daha farklı geliyor cümleler, enstrümanların sesi kulağıma.Hayallere dalıyorum aniden yine. - Küçük bir sahnede, iskemlenin üzerinde anlatıyor Birsen, anlatıyor. Dinlemeye çalışıyorum, aklımın seslerini bastırıp. Ama beceremiyorum. Dökülmeye başlıyor gözlerimden biranda. Utanıp düşüyor kirpiklerim aşağıya doğru, sağ elim sol elimi rezil etmek ister gibi ne yapacağını bilmiyor. " Aşk bu değil, yapma güzel " diyor Birsen. Nasıl yapmayayım diyorum? Ne istediğini ilk defa bilen ben, ne zaman kafasını kaldırsa soluk görüyor karşındaki sureti. " Seni sevdiğimdendir gelirim ben bu yere, Yanaklarıma düşer gözümün ya...