Satır Aralarında Kalanlar

 ___ Ufalanmış ekmek kırıntılarına üşüşmüş, Kurulu alarmı var gibi her gün aynı saatte gelen, Etrafına yabancı ve ürkek o güvercin var aklımda. Adı neydi, kaç yaşındaydı, kim bilir? İzliyorum ne zamandır, casus gibi. Umarsız gibi gözüken korkak halini. Konuşsa bir kez benimle, ah! Sorular listesi var kafamda uzunca. Belki arkadaş bile olurduk, kim bilir? Uzunca sohbetlere sığdırırdım, onca soruyu. Durmadan kaybolan bulutların nereye gittiğini. Rüzgarın bilinmez yükseklikteki hissini. Güneşin yakından nasıl yakmadığını. Ay'a karşı uçarken nasıl ona aşık olmadığını. Mehtaba bakıp, nasıl dengesinin bozulmadığını. Yıldızların nasıl kafasını karıştırmadığını. Kayıp giden yıldızlar nerede toplandığını. Tanrı'nın sesini duyup duymadığını. Yağmura, kara ilk dokunan olmanın duygusunu. Gök gürültüsünden benim gibi korkup korkmadığını. Oralardan nasıl gözüktüğümüzü. Bizlerden biriyle karşılaşıp karşılaşmadığını. Cebine anı koymadığı için üzülüp üzülmediğini. Sorardım da sorardım hiç susma...

O güzel sesine ezanda çok yakışıyor ama bu şarkı daha başka oluyor. "Ah bu gönül şarkıları" Provasını yapıyor günlerdir. Duyuyorum da, kızıyorum hatta bir de.. Baba yine mi aynı şarkı diye.. İnsanın babası bu şarkıyla kendi sesinden kızının doğum gününü kutlarsa çok şey bekler hayattan. 25 yıldır yapmadığı o konuşmayı yaptığında anlarsınız ki, o benden de fazlasını bekliyor. Diziyor olması gerekenleri ard arda. İnanmayı bırakmamak lazım. Çok sevmek lazım... Saygılı olmak lazım... Güvenmek lazım... Karşılıklı istemek lazım... Güzellik birlikten doğar.. Bitmiyor cümleleri. Yine her zamanki gibi heyecanlı. Gür sesiyle karı koca yıllardır yaptıklarını örnek veriyor. Dinliyorum. İlk defa böyle bir konuşma yapıyoruz .. Ben de susarak ilk defa dinliyorum onu belki de. Biliyor kızının içini. Su serpiyor. Karısının temizlediği toprağa o tekrardan ekiyor tohumları. Devrin değişmesinin, hiç birşeyin değişmesine sebep olmadığını savunuyor. İnsan bazen çok üzülür ...