Satır Aralarında Kalanlar

_____ Nefesim kesilmesine rağmen, Koşarak uzaklaşmaya çalışıyordum. Hızım arttıkça bir anda havalanacakmışım gibi. Durmadan, bulutlara kadar çıkıp, Sadece beyaza karışana kadar devam edip, Olmam gereken yere varmış gibi. Huzurla, güvenle oraya ulaşacakmış gibi hızlı. Ama sadece ormana kadar gelebilmiştim. Yürümeye gücüm kalmamıştı. Kaldım o kocaman ağacın altında.  Hiç görmediğim bir ışıltıyla parlıyordu yaprakları. Su taneleri birinden diğerine damlarken, Birbirleriyle dans eder gibi sahnedelerdi. İnce bir rüzgarla bazen hızlanıyor, Bazen ise birbirlerinin sırasını bekliyorlardı. Bir an, belki de tek bir an. O damla olmak oldu derdim. Rüzgarın sesiyle dans ederlerken, Beni de aralarına alsalar. Yapraklar arasında dolaşırken, Sonunda toprağa doğru ilerlesem. Yeşile kavuşsam. Orman olsam. Ucunda yine kuş olur muydum acaba? ___ * Bazı insani duygularımızı da bazı günler dışarı çıkarma yasağı olmalı. Evet, bu duygular insanı i...

__ Bir sancı ile uyandım. Gözlerimi açtığımda bu vücudun bana ait olmadığından neredeyse emindim. Kalkıp yürüdüm.. Yürüdüm.. Yürüdüm.. Ta ki o benimle yolunu ayırmayı düşündüğü ana kadar. Uğuldayan kulaklarım. Kaybolan görüntüler. Hissettiğim acı,  Elimdeki kan. O an işte. Zaman geldi dediğim o an. Gitmeliydim belki de. Kapatmalıydım emreden gözlerimi. Korkuyla karşılayacağımı sandığım o an, Aklıma sadece onun yüzünü getirdiğim, Veda edemediğimin acısı dışında sadece bir andan ibaret. Bıraksalar ruhumu, Son kez uçmak isterdim gerçekmişcesine, Veda ederdim yüzüne, dudaklarına, gözlerine. Bıraksalar ruhumu, Chopin' in notalarına karışırdım, Kulağına fısıldardım sevdiğimi. __ * İflah olmaz bir romantik gibi yazmaya devam ettiğimi ve kaldığım yerden, hatta daha çok hissederek yazabiliyor olmaktan mutluyum. Ellerim uzun süredir bir türlü kaleme ve deftere uzanmamakta. İstememek değil. Böyle yetişkin problemleri daha önemliymi...