Satır Aralarında Kalanlar

_________________ Karanlık bir gecede tek başıma.. Yıldızlara doğru yürürken gördüm onu.. Görmesem yakından.. Emindim parlayan bir yıldız olduğuna.. Gözlerime sığdırdığım yüzlerce yıldızlar.. Ve O. Gülüyordu. Karşımdaydı. Gözleri nasıl desem.. Sabaha açan maviden daha parlaktı.. Saçları.. Tek bir yöne gidemeyecek kadar asiydi. Elleri.. Elleri omzumda dolaşırken.. Sanki bir enstürmana dokunuyor gibi. Bir şarkının notalarını çağırıyordu.. Saçlarım es veriyordu.. Dudaklarıma dokunduğunda solosuna başlıyordu.. Karanlık bir gecede tek başıma.. Yürürken sen eşlik ettin işte..  Bir anda.. Karşımda yürürken.. Apansız yolumuzu paylaşır olduk.. Yürüdük.. Yürüdük.. Bitmeyecek gibi.. Gözlerinin maviliğine daldım önce.. Çıkıverdim aklının solundan.. Kalbine otuverdim işte. Elimde şarap kadehim.. Gözlerimde dünya seli.. Dilimde şimdi şarkıya girecekmişim gibi hazır sözler.. Senden gelecek notayı bekliyorum.. _____________ ...

Adam olmaz bu cümleler artık. Okuyorum da eskiye ait satırları. Ne kadar emin ve inanmış. Ne kadar lekesiz ve berrak. Ama tutunmuyor işte. Yetmiyor cümleler hiç bir şeye. Alayım karşıma, Tekrardan okuyayım, Bir kaç cümlede ekleyip, düzelteyim, “Hayır, öyle değil. Böyle böyle” Diyeyim diyorum. Cümleler, geçmiş benden daha inat. Nereden tutmaya çalışsam izin vermiyor. Anlıyorum, adam olmaz bu cümleler. Bırakıyorum olduğu gibi. Yabancı biri gibi okuyorum. Devam ediyorum geçmişi seyre. Bir adam tanımış yazan, Kör etmiş gözlerini açamamış diyorum. Dilime, dilime ağır gelecek cümleler geliyor. Vazgeçiyorum kirletmemek adına dudaklarımı. Yutuyorum midemin önceden sindirdiklerine güvenerek. Siniyor anlık heyelan. Bakıyorum ben de onun gibi özlüyorum. Bırakıyorum kenara hepsini, Adam olmaz bu cümleler. Adam olmaz bunları yazan. Adam olmayacaklarla savaş olmaz diyerek. * Zaman, zaman zaman oyun oynar. Dünü bugün sandırır. Bugünü son diye inandırır. Sonra bir bakarsın...