Satır Aralarında Kalanlar

 __ Duyuyor musun? Yavaş yavaş, bir sis gibi  Rüzgarın savurduğu melodiyi. Eskilerden, sanki bize ait. Tanıdık değil mi sence de? Hani güneş kavururken tenimizi, Suyun dibine inmeye çalışırken, Ağustos'u bitirmek istemediğimiz, En beklenmedik anda çalan o şarkı. Dans eder miyiz peki? İşte tam da o an yapmadığımız, Şimdi yine tam karşımdayken, Ritme benimle eşlik eder misin? __ Sen de hissediyor musun? Ayağımıza batan taşları. Yüzümüze vuran yağmuru. Vücudumun nasıl titrediğini. Gözlerine bakamayaşımı. Heyecandan soğuyan ellerimi. Yüzümdeki rüzgarın gıdıklamasını. Nefesinin verdiği isin etkisini. Söylesene sevgilim, Sen de hissediyor musun? ____ * Zamanı varken, yazabiliyorken, konuşabiliyorken ya söylemeli ya da nota almalı insan. Aidiyetimizi bulabildiğimiz tek yer yine kendimiz. Ne bir şehir, ne de bir insan. O yüzden kendinizle dansınız hep bir ritim olsun. Dans edebiliyorsanız tabii. Aa bir de çok sevin! ** Şu sıra elim bolca kalem tutuyor. Eski notlarımı evirip çevirebili...

__ Bir sancı ile uyandım. Gözlerimi açtığımda bu vücudun bana ait olmadığından neredeyse emindim. Kalkıp yürüdüm.. Yürüdüm.. Yürüdüm.. Ta ki o benimle yolunu ayırmayı düşündüğü ana kadar. Uğuldayan kulaklarım. Kaybolan görüntüler. Hissettiğim acı,  Elimdeki kan. O an işte. Zaman geldi dediğim o an. Gitmeliydim belki de. Kapatmalıydım emreden gözlerimi. Korkuyla karşılayacağımı sandığım o an, Aklıma sadece onun yüzünü getirdiğim, Veda edemediğimin acısı dışında sadece bir andan ibaret. Bıraksalar ruhumu, Son kez uçmak isterdim gerçekmişcesine, Veda ederdim yüzüne, dudaklarına, gözlerine. Bıraksalar ruhumu, Chopin' in notalarına karışırdım, Kulağına fısıldardım sevdiğimi. __ * İflah olmaz bir romantik gibi yazmaya devam ettiğimi ve kaldığım yerden, hatta daha çok hissederek yazabiliyor olmaktan mutluyum. Ellerim uzun süredir bir türlü kaleme ve deftere uzanmamakta. İstememek değil. Böyle yetişkin problemleri daha önemliymi...