Satır Aralarında Kalanlar

Çok fazla beklentiler içinde değildim aslında. Yaprak gibi ya da toz gibi savrulmaktan yoruldum. Bir ağaç olsam mesela Al beni, kat topraklarına. Kök salayım önce. Büyüyüp, yaşlanayım seninle. Kurursam seninle. Yeşerirsem seninle. Bir deniz olsam ya da. Sularıma katsam seni. Martı gibi değil ama. Balık gibi mesela, hep benimle olsan. Liman gibi ya da hep sana vursam. Vazgeçtim hepsinden. Nefesin olasım var aslında. Gözlerin ya da. Her çektiğin hava gibi karışmak var da. Olanlara senin gibi bakmakta var ucunda. Ama şimdi inceden bir rüzgar var aklımda. Düşünürken titredi bedenim bir anda. Yanımda da sen olmayınca, Savrulup gitti hepsi bir tarafa. Gidince de vazgeçtim hepsinden. Ben olmak istedim sadece. Baktım ki; Ben olmadıkça sen olmuyordu. Sen olmadıkça yeşil, mavi renksiz kalıyordu. Ben sensiz sadece ben oluyordum. Sen bensiz vardan yok oluyordun. *Kaynak: http://www.radikalgenc.com/edebiyat/siir-edebiyat/olsam ** Bu yazıyı yazalı bayaca zaman...

Sevişmelerin ucuz olduğu bir şehirden, İstanbul’dan yazıyorum sana. Farklı şehir kokan bedenini, Yalanla ve korkuyla beslediğin ruhunu, Yani seni, özleyerek anıyorum. Kinimi hangi su söndürür? Bilmem. Yüreğimi hangi ateş ısıtır? Tenime kim dokunur? Bilmem. Özünde bu kadar ucuz olan bir şehir, Yine bu kadar ucuza mı verir cevaplarımı? Yoksa unutur gider mi bizi de geçmişi unuttuğu gibi? Belki Beyoğlu katar bizi karışıklığına, Beyazıt ve Sultanahmet bir olur da saklar bizi o eski sokaklarında belki de. Hiç biri olmaz da bakarsın, O yorgan altında bekleriz herşeyin normale dönmesini. Ama yine bulurlar bizi, bilirim. Korkunun kokusu keskindir, ölü gibi. Sindiremem kokumu kokuna. Sarılmak yetmez, Kaybolmak lazım nefeslerde belki de. Ve biliyoruz ikimizde bunu. Sevdiğinden midir ki gidiyorsun benden? “Yakalamasınlar seni de” mi diye. Ve ben yine bu şehirde, Bu satırları tek başıma ucuz bir kalemle, deftere yazıyorum bunları. Yazdıkça değerlenir sandığım sen, Mürekkep gibi...