Satır Aralarında Kalanlar

__ Rüzgarımı kesmek yerine, sana gelen yolumu kesmiştin sevgilim. Başka yol aramadım hiç. İnandığım yol.. Bildiğim yol.. Belki bir sessin şuan. Belki bir ağaç. Belki bir polen. Aydınlıkla açılan yeniye yürürken eşlik ediyorsun sessizce. Ne ben senin farkında oluyorum. Ne de sen farkettirebiliyorsun kendini. Ay çöküyor geceye şimdi. Güneş doğacak yeni bir güne. Karanlık çöktüğünde görünen suretin aydınlatmıyor artık gecemi. Zifiriye ulaştığında kapattığım gözlerime güneş doğuyor hatta. Çiçekler tomurcuk veriyor. Heryer yeşil ve mavi. Yeni bir güne başlıyorum... Yeni olan umuttur. Yeni olan aşktır. Maviyi sevmek gibi sevdirir siyahı. Gündüze uyanmak gibi huzur getirir gecesi. Yeşile düşen suyun ardındaki kokusu burnuma geliyor da.. Gün artık aydın... __ *Yazacaklarımı sıralayacak bir an bulmak tek ihtiyaç bazen de. ** En sevdiğim parçalardan biri. Bu satırları yazarken de bana eşlik eden hatta.  

__ Sensiz de olsa devam edecek tüm cümleler. Özneler gizlenecek bilinmeyen yerlere. Yüklemler anlam yaratmaya çalışacak. Anlamsız kaldığı yerde ise yarım kalacak. Hiçbir özne özel olmayacak. Sen hep bilinmeyen bir yerde gizli kalacaksın. Bazen başka isimler giyeceksin üzerine. Sen, hiç sen olamayacaksın. Ben hep satırlar çıkacağım üst üste. Bazen durmadan sıralayacağım. Bazen durup, soluklanacağım düzensizce. Bazen vazgeçip karalayacağım üzerini. Ama hiç bir şeyin yeri değişmeyecek. Herşey hep aynı kalacak.   Yaşam aynı yaşam. Döngü aynı döngü. İşte bu yüzden; Gökyüzü yine bir mürekkeple mavi olacak, Bulutlar beyaz. Martılar ses bulacak. Çiçeklere bir palet vurup, renklere bulanacak. Yeşile benzetmeler yapılacak. Siyah öksüz kalacak. Karanlığa dost olacak yine. Varlığın, bir defterin yeri belli olmayan sayfalarından birinde, Sayısı belli olmayan tarihte açılmayı bekleyecek. O gün geldiğinde de; Ahmak ağlatan bir kavuşmayla, Yin...