Satır Aralarında Kalanlar

__ Bir sancı ile uyandım. Gözlerimi açtığımda bu vücudun bana ait olmadığından neredeyse emindim. Kalkıp yürüdüm.. Yürüdüm.. Yürüdüm.. Ta ki o benimle yolunu ayırmayı düşündüğü ana kadar. Uğuldayan kulaklarım. Kaybolan görüntüler. Hissettiğim acı,  Elimdeki kan. O an işte. Zaman geldi dediğim o an. Gitmeliydim belki de. Kapatmalıydım emreden gözlerimi. Korkuyla karşılayacağımı sandığım o an, Aklıma sadece onun yüzünü getirdiğim, Veda edemediğimin acısı dışında sadece bir andan ibaret. Bıraksalar ruhumu, Son kez uçmak isterdim gerçekmişcesine, Veda ederdim yüzüne, dudaklarına, gözlerine. Bıraksalar ruhumu, Chopin' in notalarına karışırdım, Kulağına fısıldardım sevdiğimi. __ * İflah olmaz bir romantik gibi yazmaya devam ettiğimi ve kaldığım yerden, hatta daha çok hissederek yazabiliyor olmaktan mutluyum. Ellerim uzun süredir bir türlü kaleme ve deftere uzanmamakta. İstememek değil. Böyle yetişkin problemleri daha önemliymi...

3 Kasım 1987… Kendi doğum günü hakkında yazı yazma hissiyatı, benim gibi bir yazı delisinin aklından geçer sanırım. Böyle bir yazıya, biriktirdiklerimi hafifletme ihtiyacı ya da belki de birazda olsa düşündüklerimi paylaşma isteği ya da şükran dilekleri der geçeriz. Yazmak için sebep çok.. Ama bu ne bir deneme, ne de bir öykü. Bu açık bir mektup. Tüm herkese yazılan. Şanslı bir kadın olduğumu anlatmaktan başlayabilirim sözlerime. Şanslıyım, iyi bir hayatım var. İyi bir aile, iyi bir iş, daima da beni seven insanlar var hayatımda. Seven derken; hafife alınacak derecede de değil. –Varlıkları için bu sayede teşekkür ettirecek kadar.- Düşüme düşürdüğüm çoğu şeyi yapacak güce, isteğe sahibim. Bu konularda da yol açısından hep açık fırsatlar bulmam da ayrı bir etmen tabii ki. Kısa zamana kadar ruhen, son zamanlara kadar da vücuden çöküşlerim oldu. Kötü ya da yanlış seçimler olsun bunun adı ya da kötü deneyim; hepsinin benden aldıkları umurumdaydı. Oturup düşünecek kadar. Hatta kafaya t...