Satır Aralarında Kalanlar

Raif, İnancım. Varoluşum. Uzun süredir bu satırları yazmakla yazmamak arasında kaldım. Biliyorsun Çok zaman geçti. Çokça insan, çokça anı aktı gitti aramızdan.Akıntı o kadar kuvvetliydi ki, ne sana sormak istiyorum gidenleri, ne bana sor istiyorum kalanları. Bazen seni hiç tanımamış olmak istiyorum. Bazen o tabloda herhangi bir fırça darbesi olarak kalmış olmak istiyorum. Toprağın altında ya da üstünde... Hep aynı duygular peşimde dolanıyor. Ölümden korkan fani insanlar gibi, sevmekten korkar oluyorum. İnandığım Tanrı bile yalnız bırakmış gibi. Dostum. Sırdaşım. Ölmeden önce, öldükten sonra da aklımda yanıma aldığım tek varlığım. Gözlerin halen önümde. Mahçup. Bazen suçlu. Bazen kızgın. Yeni hayatına karışırken bile yanında eksik etmediğin ben, şimdi ise bir hayalet. Utancım, sustuklarımdan. Susmam,uzaklığından. Uzaklığın ise benden sebep. Ben ise... Zamansız bir güne geceyarısı vurdu şimdi. Gözlerimi yummadan seni andım yine. Sensiz günü senli bitirmek için. Raif... Özür...

Riyakar zamanları arkasında bırakarak sever insan. En temiz, en yeni zamana kapı açar gibi açar kapısını. Sonsuz sürecek gibi sanır önce, öleceğini hiç hesaplamadığı gibi.  Ne vakit uzaktır sevdiği,ölmüş gibi toprak altında alır nefesini. * Dünün buhranlığına ithafen.. Raif' e mektuplar birikirken, bu da fısıltı gibi devam etsin.. ** Imany - You will never know gelsin..

Maria- Uğramasın bana kokun. Kes artık rüzgarla işbirliğini. Düşmansın artık bana.Bırak dost kalsın geri kalan. Raif - Ah Maria .. * Ani bir ölüm, gencecik.. Nergis kokan. Dağılmadık ama bir olduk.Ezber cümleleri bozduk.Bir kuş geçti üzerimizden.Öyle ki; insanların savaşlarının anlamsız kaldığını bir kez daha gördük. ** Raif' siz Maria olmazdı. Fısıltı Notları olsun dedim. Yeni bir başlangıç. *** Şarkıyı amatör bir çekimde dinlediğimde de, orjinal kaydında da mükemmel. Halil Sezai - Es'me

"Raif, duyuyor musun sesimi? Kurtar beni. Gelmesem de, zorla çek götür beni. İçimdeki sadece bir zehir imiş. İdrak etmesi, anlatması zor. Sana yazdığım onlarca cümlenin yalan bir mürekkeple yazılıp, kaybolduğu gerçeğine kim inanır ki? Ben bile inkar ederken. Ama tutmuyor ellerim, taşımıyor ayaklarım vücudumu. Bir anda kayıp gidiyor zaman, gözlerimi perdeleyerek.İstemediğim fotoğraflar beliriyor gözlerimin önüne. Boğazıma yutamayacağım lokmalar sıkıştırıyor. Dilimden güzel dilekler yerine lanetler dökülüyor. Bedenim bile istemez oldu artık beni. Bir kaç beyaz önlüklü adamı istemiyorum yanı başımda. Seni istiyorum. Her nerdeysen, çık ve gel. Maria' nın bir kez daha tek ölmesine izin verme." Paylaşmak gerekir. Sözleri "işte buydu anlatmak istediğim." der gibi. Bir de Emir Bey ve arkadaşlarından dinleyelim.Teşekkürler.

Anlamazdım, nasıl severdin beni bu kadar. Bunca gördüklerine rağmen. Bilirim karşıma çıkıyorsun hep. İndirdiğin başın, kaçırdığın gözlerin her gün gelir hesap sorar benden. Ah Raif yolumuz bir mi dersin? Sonunda istesekte istemesekte kesişecek mi? Yollar aştık, Yıllar gömdük, İnsanlar gelip geçiyor hatta üstünden şimdi. Sen kurmaya çalıştığın hayatabensiz devam edebilmenin zorluğunu kadehlere anlatırken, Ben burada inancımı savunuyorum. Bunu her yaptığımda da içimde seni hissediyorum. Bu savaşları benimle yaparken neler hissettiğini düşünüyorum. Ve her gördüğümde seni tutup, sıkıca sarılmak istiyorum sana bir dost gibi. Cümleler yanında değersiz. Yine sessizliğimiz paylaşsın herşeyi her zaman olduğu gibi. Değil miydik ki melodilerle tanıdık birbirimizi, Sessizliğimiz sevdi içimizdekileri Ve yine onlar ayırdı. Şimdilerde iki korkak gibi kaçarken birbirimizden ben bu satırlara saklıyorum seni. Üzgünüm Raif, seni yine sessizliğime gömüyorum.