Satır Aralarında Kalanlar

Tekil şahıslarla devam ediyorduk yolumuza. Mutluyduk bu halimizle. Kesik kesik hatıramda o günler. Gülüyoruz hep. Dokunuyoruz şefkatle. Ağlasak da korkmuyoruz. Neler oldu bilmiyorum? Sen ve ben. – Aramızdaki Ve’nin anlamı bu kadar büyük olabilir miydi?- Öteledik Ve’ yi ve biz olduk. Sonra bazen sen ve ben, bazen de biz. Şu an ne ben’im, ne sen,ne de biz. __ Uyanamıyorum şimdi de. Rüyada olduğumu bile yeni farkediyorum. Rüyada; başka birinin rüyasında. Nasıl yaptın bunu bana? Düşlerin arasına sıkıştırdın önce beni, Kabuslarla bıraktın şimdi de. 2 çirkin adam, kollarımdan çekip götürüyor beni. Bağırıyorum durmadan, kurtarırsın diye. Aynı yönde bile değildi adımlarımız. Sen ağır adımlarla ilerlemene rağmen, Benim koşan cümlelerim yetişemiyor yüreğine. Biliyorum bu yürüyüşü. Gitmek değil bunun adı. Terk etmek. __ Mütemadiyen süren bir acı. Ellerimi üşüten, gözlerimi yaşlara boğan. Ne kadar sürecek bu? Hücreye tıkılmış bir mahkum gibi. "Suçsuzum" c...

---- "Salıyor ruhum kendini artık. Başım düşüyor karşında, gözlerimi görme diye. Bu kadar dayanabildi yüreğim acıya. Ölüm imtihanından, adına okunmuş sela sesini duymaktan en fazla korkarım bundan sonra anca." dedi kadın. Onu son gördüğünde bir anda bu cümleler dökülmüştü. Adamın ve odanın sessizliğinde yankılanıp, tekrardan dinledi söylediklerini. Ne kadar da acı dolu ve umutsuzdu. Durmadan tekrar ettiği, artık ezbere konuştuğu,bir araya getirici cümlelerinden çok uzak. Artık yapacak bişeyi kalmayan bir insanın, hatta bir kadının tamamen arkasını döndüğünün kanıtıydı. Neler harcamıştı oysa mutlu olmak için. Değerlerini, gelecek planlarını,yanındaki insanları. Neleri paylaşmıştı "biz" kelimesi olabilmek için. Soluduğu nefesi, geleceğini, sonraki adımını, bedenini, hatta tüm ruhunu, mutluluklarını,acılarını... Gitmeden bir kaç güzel kelimeyi hak edecek kadar da çok sevmişti. Ama sessizlik oldu sadece cevabı adamın. Gözlerinde başka kadın saklayıp, zamanını ge...