Satır Aralarında Kalanlar

__ Kocaman bir adam.. Sahnenin ortasında.. Umursamaz umurlu tavırlarıyla.. Hep tanıyormuş gibi ama mesafeli bir adam.. Anlatacak bir sürü anısı olup.. Kendine saklayan, Dinleyenin ağzına bir parmak bal çaldıran.. Bülent Ortaçgil.. __ Dün akşam Beşiktaş Kültür Merkezi'nde konseri vardı.  Benim ilk canlı dinleme fırsatım. Tavırları, sesi ve ona eşlik eden grubu klavyede Baki Duyarlar, davulda Cem Aksel,elektrogitarda ise Barlas Tan Özemek ile normallikten 2,5 saat uzak kaldık. Şarkı aralarında sitemkar halleri çocuksu ve komikti. Çoğu bizim doğmadığımız zamanlarda yayınlanan albümlerden oluşan şarkılarına eşlik ediyorduk. Yıllarca hiç değişmedi diyordu. Değişime açık olmayan halimizi böyle cümle aralarına sıkıştırıyordu Bülent Abi. Güldük.. Ama haklıydı. Şarkılarını dinlerken de aynı hissiyata kapılmıyor musunuz? Özellikle Ege Ortaçgil' e yazmış olduğu "Canım Kızıma Mektup" şarkısında da üzerine basa basa demiyor mu? "Diyeceğiz sana “İnsan Hakla...

__ Te krar düşleyemiyorum seni. Yeni zamanlar giydiremiyorum. Sanki bir arabadayım. Hızla giderken yolda, camdan sabitlenmiş bakışlarım dışarıdakileri silik görüyor. Net bir kaç ayrıntı var önümde. İstanbul var. Galata köprüsü var. Koca bir ay var parlayan. Ve şehrin denize yansıyan ışıkları. Tek bir sima çalınmıyor gözlerime. Hızlıca geçiyorum şehrimden. Hızlıca siliniyor herşey. Oysa mıhlamıştım yüzünü,. Güneş’ i gündüze, Ay’ ı geceye mıhlar gibi. Herşey yerinde bakarsan. Ay, güneş, İstanbul. Bir terslik var bu işte. Uyurken çekip gitmiş olmalısın. Olmalısın ki yoksun artık. Şehrimden durmadan geçen mevsim gibi. Sen de gittin bir uyku aralığında. __ * Dün oturup bunları karalıyorken kalabalığın ortasında, ezber kalan görüntüleri sildim gözümün önünden. Sessizleştim biraz daha. Büyük ironi biliyorum ama daha çok karıştım kalabalığa. Tören gibi gördüklerim. ** Aklımda bir sürü şarkı var aslında. Gitme kararı alan biri olarak, kendimce bir sürü parça.. Bülent ...

Bir rüzgar var dışarıda. Ve yüzümü ıslatan; sakince çarpan rüzgarın getirdiği su damlacıkları. Düşümdeki İstanbul'u resmediyor gördüklerim. Verdiğim her nefes; havadaki karmaşaya karışıp kaybolurken, Aldığım nefes çoktan vücuduma karışıyor. Nasıl da isli ve kirli. Sığınıyorum bir süreliğine eski bir tramvay durağına. Hep burada bekleyen ama o tramvayın yolcusu hiç olmayan biri olarak; Gidenleri izliyorum. Kimi gülüyor. Kimi konuşuyor. Kimi asmış suratını kendi düşünü izliyor. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışırken, Ben herkese yetişiyordum bakışlarımda. Başka hikayelere asılıp giderim belki diye. Kendi halimi düşünüyorum bir an. "-Beni bulsa bulsa Azrail bulur." diyorum içimden. Bir melek korkutur mu insanı? Ürperiyor içim birden sanki gelmiş gibi. Ne zaman ürperse içim kalamıyorum o yerde. Sanki tramvaydan aceleyle inen bir yolcunun telaşıyla çıkıyorum duraktan, Ve hızlı adımlarla meydana inerken; kalabalıktaki hikayelerden biri oluyorum. * Bugün ...

3 Kasım 1987… Kendi doğum günü hakkında yazı yazma hissiyatı, benim gibi bir yazı delisinin aklından geçer sanırım. Böyle bir yazıya, biriktirdiklerimi hafifletme ihtiyacı ya da belki de birazda olsa düşündüklerimi paylaşma isteği ya da şükran dilekleri der geçeriz. Yazmak için sebep çok.. Ama bu ne bir deneme, ne de bir öykü. Bu açık bir mektup. Tüm herkese yazılan. Şanslı bir kadın olduğumu anlatmaktan başlayabilirim sözlerime. Şanslıyım, iyi bir hayatım var. İyi bir aile, iyi bir iş, daima da beni seven insanlar var hayatımda. Seven derken; hafife alınacak derecede de değil. –Varlıkları için bu sayede teşekkür ettirecek kadar.- Düşüme düşürdüğüm çoğu şeyi yapacak güce, isteğe sahibim. Bu konularda da yol açısından hep açık fırsatlar bulmam da ayrı bir etmen tabii ki. Kısa zamana kadar ruhen, son zamanlara kadar da vücuden çöküşlerim oldu. Kötü ya da yanlış seçimler olsun bunun adı ya da kötü deneyim; hepsinin benden aldıkları umurumdaydı. Oturup düşünecek kadar. Hatta kafaya t...

Yumdu gözlerini... "İşte aşk" dedi... Bülent Ortaçgil - Teninle Konuşmak  ( tıklamalı)