Kısa Bir An

-
Kadın kızgındı.
Nefesi düzensiz bir şekilde gördüğü sureti karartmaya çalışıyordu.
Dili kurumuştu, sıklıkla alıp verdiği nefesinden dolayı.
Dudakları titriyordu.
Boğazıma yapışmış halen bir şey ister gibi duyduğu cümleleri uğultu içinde kaybetmek istiyordu ama beceremiyordu.
Saniyeler geçtikçe vücudu titremeye başladı.
İlacını arayan hasta gibi panik bir şekilde defterini aradı.
Elleri titrese de bir sürü şey karaladı deftere.
Durmadan, durmadan, durmadan.
İzin vermemesi gerekiyordu gözyaşlarının dökülmesine.
Ne okunaklı ne de düzenliydi cümleleri.
Çok ta anlam ifade etmiyordu zaten tüm bunlar.
Derdini anlatmak adına yazılan cümleler değildi.
Birileri anlasın onu da istemiyordu.
Tek derdi; sakinleşmekti...
Öyle de oldu.

Satır atladıkça, kustukça içindekileri sakinleşti.
Elleri buz kesilmişti son noktayı koyduğunda.
Yutkunmaya çalıştı.
Boğazında, kuruyan acı tadı hissetti.
Aynaya baktı, gözlerinin içine.
Gördüğü güzel kadının sevme işini neden bu kadar ciddiye aldığını sordu.
Cevabı yoktu.
Kabul etmese de yaradılışı buydu kadının.
Güzelliğinin ve sevgisinin yetersiz kaldığı şu zamanlarda ne yapacağını düşündü.
Tek yapabileceği eylemin oturup, izlemek olduğunu anladı.
Bıraktı bedenini bu kaosun içine.
"Varsın, gelsin bildiği gibi.
Çekip götürsün beni"  dedi kadın.
Ve ağlamamanın verdiği güçle tekrar kalktı yerinden yarım bıraktığı işine devam etti.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İçimdeki Fısıltılar - 5

-
Resim
 ___ Gölgeli bir güne güneş doğuyordu.  Ben de sabrımın en uçlarında uzunca bir yürüyüş yapıyordum. Öyle ki güneş arkamdan tepemi ve omuzlarımı ısıtırken, ayaklarım gevşiyordu.  Ki o ayaklar geçmemem gereken o sınırlar içinde öyle dikkatli yürüdü ki defalarca. İşte o sınır çizgilerinin birinde, uçurumdan aşağı düşürdüm hayal kavanozumu. Parçalanması o kadar hızlı oldu ki, öylece bakakaldım. İşte düşürdüğümden beri belki bir yolunu bulmuşlardır diye çok kez yürüdüm aynı yerlerden. O günlerden biri bugün de. Bazı zamanlar bugün gibi güneşli, bazı zamanlar titremekten bile zor yürünür, bazen ise ağlar gibi yağmurlu. Ama uzun süredir gölgeli bir güne güneş doğmuyordu. İşte o yüzden, güneş sanki sırtımı delip, kalbimi ısıtıyordu. Sanki biri yürürken, bir yandan size sarılıyor gibi. İnanmayı kaybettiğiniz zamanlar yaşadınız mı? Hani Tanrı varsa neden bu başıma geliyor dedikleri günlerden birini. Ya da içe doğru gömülüyor hissettiğiniz? İçinizde bir oda var sanki de oraya kendin...
Devamı

Satırların Ta Kendisi (Bir Doğuş Hikayesi)

-
Resim
__ Ne kadar yıl geçtiğini, matematiğini yapmadan hatırlamıyorum. Babamın o palyatif odasında nefeslerini dinleyeli üç yıl olmuş. Belki de ilk kez, gerçekten ama gerçekten neler döndüğünü yazabiliyorum. En büyük silahım, duygularıma benzetme bulmak. Diğer Merve anılarını sakladığım kutuya koyduğum gibi, onları da bir telefon sonrasında aynı kutuya tıktım. “Babanız öldü mü?” Babanız ölmediyse, o dramatik gelen sorunun ne kadar anlamsız olduğunu bilemezsiniz. Sizin hiç babanız oldu mu? Benim öldü. Kör oldum. Kör olmak bir yetiyi kaybetmek değilmiş meğer. Seni sen yapan, fazla görünen duyguların kararmasıymış. Işıksız kalan hislerine enerjinin yetmeyip, onların karanlıkta kalmasına alışmakmış. Bir zamanlar “fazla” bulduğum tüm duygular, meğer gerçekten fazlaymış — ama sahici oldukları için. Siz nasılsınız? Ben yanılmaktan nefret ederim. Defalarca tartar, sayısız gece düşünür, uyanır, tekrar düşünürüm. Realist olmakla övünürüm. Ergenliğimden beri sıradan olmamak için her şeyi öğ...
Devamı

Otizm Bir Hastalık Değildir / Otizmli Mustafa İçin Destek

-
Resim
İlk defa böyle bir yazı yazmak durumunda kalıyorum. Dün akşam kapımı çalan bir anneden bahsetmek istiyorum sizlere. İnternet kocaman bir kaynak  madem. Sebep olmak istiyorum güzel olacak herhangi bir adıma. Annemizin adı Fatma İnan. Elinde kendi yaptığı lifler. Lifleri ne sebeple sattığını anlatıyor.. Kesinlikle dilenci değil.  Fatma Hanım' ın otizmli bir oğlu var.. Mustafa.. Gurur duyuyor onunla. Eğitimle neleri aştığından bahsetti. Daha da gelişeceğinden emin. Ama maalesef otizmli bir çocuğunuz var ise hele ki maddi durumunuz kötü ise ne kadar daha zorlanılabileceğinden bahsetti. Tek derdi oğlunu topluma kazandırmak için eğitimine devam ettirtmek. Bunun için de desteğe ihtiyacı var. Lütfen yardımlarınızı esirgemeyin.  Bu sefer ki yazım düşler ülkesinden değil. Yanımızdan geçip giden herhangi bir kadının, annenin hikayesi.. Derdimse sadece yardım etmek.. İletişin numarası ve Hesap numarasını aşağıda paylaştım. İnanma duygunuzu kaybettiyseniz buraya tı...
Devamı