Satır Aralarında Kalanlar

Raif, İnancım. Varoluşum. Uzun süredir bu satırları yazmakla yazmamak arasında kaldım. Biliyorsun Çok zaman geçti. Çokça insan, çokça anı aktı gitti aramızdan.Akıntı o kadar kuvvetliydi ki, ne sana sormak istiyorum gidenleri, ne bana sor istiyorum kalanları. Bazen seni hiç tanımamış olmak istiyorum. Bazen o tabloda herhangi bir fırça darbesi olarak kalmış olmak istiyorum. Toprağın altında ya da üstünde... Hep aynı duygular peşimde dolanıyor. Ölümden korkan fani insanlar gibi, sevmekten korkar oluyorum. İnandığım Tanrı bile yalnız bırakmış gibi. Dostum. Sırdaşım. Ölmeden önce, öldükten sonra da aklımda yanıma aldığım tek varlığım. Gözlerin halen önümde. Mahçup. Bazen suçlu. Bazen kızgın. Yeni hayatına karışırken bile yanında eksik etmediğin ben, şimdi ise bir hayalet. Utancım, sustuklarımdan. Susmam,uzaklığından. Uzaklığın ise benden sebep. Ben ise... Zamansız bir güne geceyarısı vurdu şimdi. Gözlerimi yummadan seni andım yine. Sensiz günü senli bitirmek için. Raif... Özür...

__ Kalabalık bir parkta, boş bir bankta tek başına oturan adam gibi. O adamın anlatacaklarından daha fazla değil anlatacaklarım. Ama yine de anlatacağım sana, seni yıllardır tanıyormuş gibi. Acım senden fazla gibi dizeceğim cümleleri. Asla senden daha az acı çekmiyor olmayacağım. Yine de diziyor olacağım disiplinsizce. Özneyi gizlemeyeceğim bile. Yok olacak tüm o zaman süresinde. Önce daha iyisini hakettiğimizi savunacağız. Sonra hakettiklerimizi sıralayacağız dökercesine. Anlattıkça kızacağız önce, Ara ara seveceğiz. Ama her cümlenin sonunda vazgeçeceğiz. Yalandan olmamış düşler kuracağız. Tanımadık yüzleri, tanıdık zamanlar yerleştireceğiz. Filmin bir yerde yanacağını hissettiğimizde de, Korkar ve aceleci tavırlarla veda edeceğiz. Arkamızı dönerken çok şey bilen bir arkadaş, Bir dahaki karşılaşmada da yabancı biri olacağız. __  * Herşey yolunda ama ortalık karışık..Evin bitmek bilmeyen inşaat hali, işler kabarık, doğum ...

Riyakar zamanları arkasında bırakarak sever insan. En temiz, en yeni zamana kapı açar gibi açar kapısını. Sonsuz sürecek gibi sanır önce, öleceğini hiç hesaplamadığı gibi.  Ne vakit uzaktır sevdiği,ölmüş gibi toprak altında alır nefesini. * Dünün buhranlığına ithafen.. Raif' e mektuplar birikirken, bu da fısıltı gibi devam etsin.. ** Imany - You will never know gelsin..

Eski bir tren istasyonunda, yeni yetme duygularla teslimim hayallerime. Özler gibi bir yanım. Sever gibi diğer tarafım. Tren geliyor uzaktan, görüyorum. Sesler, uğultular vuruyor kulağıma. Delecek gibi  sesler dik ve kuvvetli. Tüm beynimde aralıksız ve acımasız. Raylara vuran sesler, hayallerimi bıçaklıyor. Tren hızla gelip, kapısı önümde duruyor. Kapısı açılıyor trenin. Gözlerim kuru, Yüzüm bembeyaz. Aklım dolu. Kalbim bomboş. Ne bir hayal elde kalan. Ne bir umut. Ne bir aşk. Aklımda kalan, elimde bir yığın. Kırıklar. Kirli bir ter.  Sahte bir sıcak. Ruhsuz nefesler. Gerçeğimi yanıma alıp, biniyorum şimdi trene. Gelecek durakların sorularıyla. İneceğim durağın umruyla.  * Bu umut dolu yazı sonunda Çok Sev demek garip olacak ama öyle .. ** Avaz Avaz sayesinde yine yeni bir farkediş. " Bazen hayat sizden özür dilesin istersiniz." cümlesi altında Kafabindünya  grubundan Binlerce Özür parçası... İyi zamanlar dilerim...