İçimdeki Mırıltılar - 2
___ Sonsuzluğa giden bir kaydırakla karşılaşsan ne yapardın? Kayıp gitmek mi bilinmezliğe? Görmediğin yerler için uzaktan hayaller kurmak mı? Arkanı dönüp gitmek mi? Sonsuzluk ne renk olsa çabuk karar verirdin peki? Simsiyah bir bilinmezlik mi? Gökkuşağı gibi bir şekerleme mi olsa iştahlı? Ya da sadece "o renk" mi olmalı? Oyun oynamaya ne kadar vaktin oldu peki? Hatırlayamadığın kadar eski mi? Attığın her adımın bir oyunda mı? Oynayacak alanı hiç bulamadın mı? Bazen o kurguladığımız hayallerimizin peşinden bağlanabilsek o ana diyorum. Kapısını açıp, ben geldim ve ne olur ki demek istiyorum. Deliliğe bir sürü övgüler yağdıran kişiliğimi, tam da ondan beklendiği gibi cesur olmasını bekliyorum. Belki bazen açar o an kollarını, ama bazen de kovulmaya da hazır olmak demek. Bir çocuk gibi ısrarcı olmak yerine, kocaman bir yetişkin gibi kabul edip gitmek demek mesela bu. İşte tam da bu yüzden aradaki bağı sıkı tutup, her iki ile her anı karşılamamızı bekliyorlar. O kapıyı açan ufa...