Hücre Notları - 4
__ O sokakta koşuyordum. Arkama bakarak, durmadan. Nefesimi kesen bir yumruğa, Görmemi zorlaştıran yaşlarıma rağmen. Koşuyordum. Arnavut kaldırımın taşları adımlarımı tutarken. Koşuyordum. Gecenin zifiri gölgemi karanlığa boğarken. Bir ışık arıyordum. Belki de bu sefer çıkışı bulurum diye. Öyle bir zifiri oldu ki bir an Boynumu kaldırdım isyan eder gibi. İşte o zaman gördüm seni. Hücrelerimi uyuşturan huzurunla. Damarlarımda hissettim sıcaklığını. Dur artık dediğim bir anda kendime, Ayaklarımın altındaki zemin kayboldu. Karanlığın ortasındaki bir delik, Deliğe itilmiş bir ben. Öyle bir süzüldü ki bedenim. Kalbim nefesini boğazıma doldurdu. Öyle karanlıktı ki delik, Yere çakılmayı bile göze aldı bedenim. Olmadı. Ne bir zemin gördüm ufukta. Ne de bir yere çakılma hissi Öylece havada asılı kaldım. Süzülmek böyle bir hisse, Öldüğüme yemin edebilirdim. Gözlerim, yaşar gibi kapalı. Kalbim, devam ettiğime şahit gibi canlı. Sahi ölmek nasıl bir histi? Ölsem bilir miydim? __ * Döngüs...