Satır Aralarında Kalanlar

__ Sen.. Herşeyin eni.. Hep doğru tarafı.. Hep en güçlüsü.. Ufak bir kıvılcım.. Yandı.. Bitti.. Kül oldu.. Hiç bir sabah demez.. Hazır mısın mutsuzluğa? diye başlamıyor.. Ama nasıl desem.. Bir sabah oluyor.. İşte orada.. Evet , evet.. Kımıldıyor.. Bir şeyler olacak..Sanki?. Ya .. Davetsiz misafir.. Nasıl olduğunu bilmeden içeri giren.. Olmaması gereken bir yerde.. İnceliyor her yeri.. Katladığınız tüm anılara bakıyor.. Bir bir aşağıya indiriyor.. Bütün gülüşleri sakladığınız kasaları karıştırıyor.. Kafanızı tutup. "Bak oraya!" diye emir yağdırıyor.. İnandıklarınızı eziyor.. Ve çekip gidiyor.. Şimdi ne yapmak lazım? Oturup ağlamak var.. Ama akmıyor işte.. Bir şeye inanmış olmaktansa.. Tekrar yeniden kurasım var.. Basit şeyler.. Yeni bir sabaha inanasım var mesela.. Eski bir dostu göresim.. Kendime yuva yaratasım var mesela.. Yeni hedefler noktalayasım var.. Sadece çay içip, yazasım var....

__ Uzun zaman oldu.. Merhaba.. Hep geri dönüşlerim bitişlerle başlıyor.. Bu yüzden her bitiş yeni bir doğum demek oluyor . Uzun zaman oldu.. Durmuyor zaman.. Durmadan bir gün daha alıyorum.. Büyüyorum daha da.. Hatta hayallerime hep bir adım daha yaklaşıyorum.. Yönlerim değişiyor durmadan.. Hayallerim değişiyor.. Çok uzun zamanda, Çok şey terkettim.. Değiştim.. Değişmek kelimesi ne güzel yankılanıyor.. Baksanıza duvarlara... Nasıl delip geçiyor.. Nasıl yıkılıyor tüm gerçekler.. Merhaba herkese tekrardan.. Rüyalar güzeldir.. Kabuslar bir saniye kadar yakındır.. Kabus gördüm.. Uyandım.. Korkmam gerekiyordu.. Korkamadım.. Son mektubumu yazıyordum.. Havadaydım.. Ağlıyordum.. O başka birilerini arıyordu.. Orada sanıyordum.. Orada yoktu.. Uyandım.. Kimse yoktu.. Çıktım dışarı.. Dünya başkalaşmıştı.. Aramızda kalsın ama.. Pervaneleri yaktım.. Don Kişot' u öldürdüm ben.. Gülümü bıraktım.. ...