Satır Aralarında Kalanlar

Dağıldım. Toplu da değildim zaten. Kurutulmuş anılarım, küflenmiş inançlarım ve rutubetli gözlerim eklendi bir de tüm bunlara.Ağır bir koku hakim şimdileri, silikte olsa burnuma çalan tanıdık bir koku var. Koklamak istiyorum unutmamak için. Çekemiyorum da derin derin içime. Çeksem boğulurum, ciğerlerim yanar. Yavaşça alıyorum ben de kokuyu içime, yavaşça zehirledim kendimi. Vurup kapıyı çıkmam. İçeriye kimseye alamam da. Almam ki, kimse karışmasın odama. Bir yerde son bulacan sanıyor herkes, farkındayım bakışlardan. Ama öyle değil, onu da biliyorum. Ben nefes aldıkça, kokusuna nefesim,kokum karıştıkça oda yalnızca biz kokacak. Sadece nefesimi tuttuğum anlarda zamanı durdurabiliyorum.Morarana kadar sıkıyorum kendimi. Ne hain bir olgu şu zaman denilen süreç. Herşeyi sinsice nasılda silikleştiriyor. Ben tekrar tekrar çizip, geçtikçe üzerinden o biraz daha derin siliyor. Bense kalan izler üzerinden bir daha çiziyorum. Hiç yorulmadan, tekrar tekrar. Hatta yok olan izleri tekrardan düşleri...

Düşündüm, uzunca hem de. Öldürdüğüm sonlar sahneledim kafamda durmadan. İnkar ettim, yemin ettim defalarca hatta. Gözlerinin içine bakarak hem de. Herşeye, herkese, dilime inandırdam da yüreğime inandıramadım. Nefret edemedim. Konduramadım kabus gibi sonlarımızı dileklerime. O yüzden dilemedim, dua edemedim bu sürede. Biliyorum iyi olan olacak olan, dualarım olacak olan. Sevmek kötü değildi. Doğru demiştin sevdiğim.

Anlamazdım, nasıl severdin beni bu kadar. Bunca gördüklerine rağmen. Bilirim karşıma çıkıyorsun hep. İndirdiğin başın, kaçırdığın gözlerin her gün gelir hesap sorar benden. Ah Raif yolumuz bir mi dersin? Sonunda istesekte istemesekte kesişecek mi? Yollar aştık, Yıllar gömdük, İnsanlar gelip geçiyor hatta üstünden şimdi. Sen kurmaya çalıştığın hayatabensiz devam edebilmenin zorluğunu kadehlere anlatırken, Ben burada inancımı savunuyorum. Bunu her yaptığımda da içimde seni hissediyorum. Bu savaşları benimle yaparken neler hissettiğini düşünüyorum. Ve her gördüğümde seni tutup, sıkıca sarılmak istiyorum sana bir dost gibi. Cümleler yanında değersiz. Yine sessizliğimiz paylaşsın herşeyi her zaman olduğu gibi. Değil miydik ki melodilerle tanıdık birbirimizi, Sessizliğimiz sevdi içimizdekileri Ve yine onlar ayırdı. Şimdilerde iki korkak gibi kaçarken birbirimizden ben bu satırlara saklıyorum seni. Üzgünüm Raif, seni yine sessizliğime gömüyorum.

Boşluğa gelen adamı, hep kalacakmış gibi karşıladı önce kadın. Seviyordu hali hazırda aslında, daha çok sevdi. İhtiyaçtan mı? Yaradılışından mı? Hayır. Hiçbiri değildi cevap. İnandığındandı sadece. İnandığı; Dualarıyla süslediği adamı, Yaradan göndermişti ona. Günahla başlamıştı. Ama aşk, içinde salt sevap barındırmazdı ki. Günahı bile huzurla karşıladı kadın. Cennetin kapısını aralamış gibi heyecanla açtı. Aklanmış olarak karşısındaydı. Sorsa, herşeyi cevaplayacak gibi. Tutsa ellerinden, koşacak. O kapıyı araladığında olmuştu herşey. Aydınlık hep aydın kalmazmış o gün öğrendi. Gün gelir; gözlerin,dilin,kalbinde yalan söylermiş , günler geçtikçe öğrendi. İlk nefeste öğretilen herşey bir anda, sanki gerçek değilmiş gibi çaresiz kaldı zamanın getirdikleri karşısında. Önce savaştı kadın, doğruları anlatmak için adama. Zaman geçti. Doğru sandıklarının kaybolmaması için hem kendisiyle hem adamla savaştı. Aşk her zaman çiçek bahçesi karşılamaz gerçeği anlatmak için. ...